De schoonheid van Zwitserland onthult zich langzaam, de groene voorjaarsexplosie heeft plaatsgevonden. Velden vullen zich met kleuren, de dieren komen uit de winterstal naar buiten en de temperatuur stijgt.. mijn lievelingstijd van het jaar, de lente!

*Poef*.. En toen waren we ineens 2 maanden verder. Vandaag 31 mei, gewoon alweer zowat 4 maanden in Zwitserland! De tijd vliegt doordat ik het ontzettend naar mijn zin heb en veel onderneem. Wie mij op Instagram of Facebook volgt ziet de mooie plaatjes regelmatig voorbij komen, maar naast genieten wordt er ook gewoon hard gewerkt. De doordeweekse dagen vliegen eigenlijk voorbij. Doordat ik 4 en een ‘halve’ dag werk maar wel fulltime(42 uur) zijn de 4 dagen lang. Als je 10,5 uur op een dag werkt en dan nog 2 keer gaat sporten op de dagen dat je vroeg klaar bent, blijft er nog weinig vrije tijd en energie over op doordeweekse avonden. Maar dat is me alles waard want op vrijdag om 12:15 klaar zijn is echt genieten!

Ondertussen heb ik al een beetje en routine ontwikkeld op de doordeweekse dagen. Maandag en woensdag avond werk ik tot half 6 en dan ga ik ’s avonds Crossfitten. De crossfit hier is ook ontzettend leuk en ik train af en toe met mijn collega Mark samen in een les, wat ook erg gezellig is. Op het feit na dat we af en toe iets te competitief worden en elkaar helemaal kapot maken haha. De vrijdag ga ik meestal na werk meteen mijn weekboodschappen doen en wanneer ik geen plannen heb met Tara, de hond van fritz, een stuk wandelen. Ze weet ondertussen dat wanneer ik aan de deur kom dat we gaan wandelen, dus dan springt ze eerst zo’n 3 minuten om mij heen van blijdschap. Echt een schatje is het.

Het werk zelf is nog steeds ontzettend leuk en gaat ook goed. Waar ik in het begin nog wat onzeker was over sommige klachten die ik al een tijd niet had behandeld, heb ik nu mijn weg gevonden. De proefperiode is voorbij en het gesprek met mijn werkgevers heeft dan ook plaatsgevonden. Alles was positief van beide kanten. Ik heb het echt ontzettend getroffen met de praktijk waar ik in terecht ben gekomen! Gemoedelijk, gezellig, prettige sfeer en lieve leuke collega’s.. dat maakt het allemaal een stuk makkelijker. Op dit punt is mijn Duits goed genoeg dat we contact gaan leggen met de artsen, zodat ze ook naar ons kunnen verwijzen voor fysiotherapie in het bejaarden/verpleeghuis of aan huis hier in Wohlen. In de praktijk zie ik al steeds meer Geriatrie en complexiteit maar ik merk dat afwisseling voor mij belangrijk is. Een hele dag in de praktijk zitten is niets voor mij, ik vind het juist leuk om ook op huisbezoek te gaan. Anders voelt het teveel als productie draaien en dat wil ik juist niet meer. Maar voor nu vermaak ik mijzelf op deze manier nog prima! 🙂

In de afgelopen tijd ben ik 2 keer in Nederland geweest, met Pasen en Hemelvaart, met de auto. De bezoeken zijn drukke volle maar gezellige dagen. Je wilt zoveel mogelijk vrienden en familie zien, dus het vereist de nodige planning, maar dat is me alles waard. Patiënten vragen dan hoe de vakantie was maar ik moet zeggen dat Nederland nog niet echt als vakantie voelt, het is nog zo ‘gewoon’ om er te zijn. En ik kom er met een doel en niet zozeer om te relaxen. Het is dan grappig om weer in een land te rijden met gele kentekens ipv witte en de snelwegen zijn een stuk saaier. Ik ben dan ook weer blij als ik terug ben in Zwitserland, ik voel mijzelf heel fijn in de omgeving hier.

Verder ben ik met Joris naar Lugano geweest, dit ligt in het zuiden en is het Italiaanse gedeelte van Zwitserland. Wij zijn met de trein gegaan, zo’n 3 uur vanuit Birrwil, echt dikke prima! De omgeving daar is echt anders, je bevind je voor je gevoel dan ook meer in het ”buitenland”, het Italië van Zwitserland maar dan duur haha. Het was echt een heerlijk weekendje met zijn tweeën daar. Wat betreft Joris en werk vinden in Zwitserland.. daar hebben we nog steeds geen positief bericht over 😦 het zit hem echt niet mee… Maar we houden goede moed! Al hoop ik dat hij eindelijk een keer geluk heeft, ik gun het hem enorm. En we missen elkaar ontzettend nu we allebei in een ander land wonen, het zou zoveel leuker zijn als hij hier kan wonen. Dan kunnen we samen Zwitserland ontdekken, maar die tijd komt nog wel!

Naast Joris heb ik nog meer bezoek gehad. De meiden uit Tiel waren er, 5 stuks totaal! En ja met zijn 6en in mijn appartement slapen ging dikke prima, een aantal hebben gekampeerd in de tuin haha. Maar de laatste nacht hebben we met z’n alle binnen geslapen, hebben we dat ook weer geprobeerd. We hebben veel ondernomen het weekend, ik heb ze verschillende plekken laten zien. Steden, bergen & meren, van alles en nog wat. Als een ware tourguide, inclusief Zwitserse vlag die zij voor mij hebben gekocht haha, hebben ze een beetje Zwitserland ontdekt. En snappen ze ook zeker waarom ik hier tot nu toe zo naar mijn zin hebt. Het was een ontzettend gezellig weekend, zo lief dat ze op bezoek kwamen!

Want ja ik besluit te verhuizen en dan verwacht ik ook niet dat iedereen bij mij langs komt. Het is mijn keuze namelijk. Je kiest er bewust voor, wat ook van invloed is op de vriendschappen die je in Nederland hebt. De één zal vaker langskomen en de ander zal je misschien wel nooit zien, allemaal even goede vrienden. Maar ik vind het ontzettend leuk als iemand de tijd en moeite neemt om naar mij te komen, dat waardeer ik zeer. Iedereen is welkom 🙂 !

Mijn laatste bezoek was afgelopen week, namelijk mijn vader! Een paar weken geleden appte mijn moeder dat Metallica in Zurich speelde, wat later uitgroeide tot een serieus idee en een verrassing voor mijn vader. Dus zo doende is hij hier afgelopen dinsdag naar toe gereden met de auto, zonder enig idee waarom hij hier eigenlijk naar toe moest komen. Toen we woensdag met de trein naar Zurich gingen en er groepen mannen met Metallica t-shirts rondliepen viel het kwartje en was dat een leuke verrassing. Hij dacht namelijk aan iets als Paragliden, gezien de bergen haha. De beste man word in Juni 70 jaar, dus dit is een ontzettend leuk en lief cadeau van mijn moeder voor hem. Ik moest verder gewoon werken dus mijn vader heeft van het heerlijke weer kunnen genieten en een beetje tot rust kunnen komen. Op donderdag heeft hij ontzettend lief een kledingkast voor mij gehaald, want die had ik nog steeds niet, en in elkaar gezet! Dus nu liggen mijn kleren eindelijk in een kast ipv in de zelf gefabriceerde kledingkast uit kartonnen dozen. Vrijdagmiddag zijn we in de omgeving wezen wandelen en hebben we bij de Italiaan hier in het dorp gegeten, waar het eten ontzettend goed is trouwens. Gisterenochtend is hij weer richting Nederland vertrokken en heb ik mijzelf gedwongen om een weekend thuis te blijven.

Dat is iets waar ik ontzettend slecht in ben, rustig aan thuis blijven. Vooral in zo’n nieuwe omgeving waar zoveel te beleven en ontdekken valt. Maar gezien de komende weekenden leek het mij maar even een goed idee om lekker thuis te zijn. Waar ik realiseerde dat ik eigenlijk ook best moe ben en dit wel even goed is. Kan ik ook eindelijk weer even een blog schrijven voor jullie haha.

De rest van de weken ben ik vooral veel wezen wandelen en nieuwe plekken ontdekken. Eigenlijk heb ik in een korte tijd al best wel wat gezien, maar dat vind ik ook ontzettend leuk. En ik heb nog een paar vriendinnen gemaakt! Via bumble en de praktijk heb ik nu 3 Zwitserse en 1 uit Korsovo, echt allemaal lieve vrouwen :). Plus Patrick en mijn collega’s heb ik een mooie sociale kring al opgebouwd, is nu ook wel even voldoende voor nu.

Het voelt een beetje als een tweede leven wat ik hier heb, het is namelijk niet dat het mijn leven in Nederland zozeer vervangt. Daar heb ik een hele geschiedenis en leven tot nu gehad en daar zijn ook mijn vrienden en familie. Het is namelijk ook niet dat mijn vrienden hier die in Nederland vervangen. Het is geen opvulling maar echt een heel ander leven. Ander land, andere cultuur, natuur en vriendenkring. Eigenlijk best bijzonder.

Dus conclusie, het gaat ontzettend goed met mij. Ik ben echt blij met de stap die ik heb gemaakt en dankbaar voor alles wat ik tot nu toe al heb mogen zien, doen en heb kunnen delen met dierbaren. Is dan alles helemaal geweldig? Nee dat lijkt natuurlijk zo op social media maar er zijn natuurlijk ook mindere kanten. Zo mis ik Joris enorm nu we een lange afstand relatie hebben, is het lastig dat je niet zo naar een vriendin kan die wat liefde nodig heeft of mijn zusje kan helpen in haar nieuwe huis. En ja, financieel blijft het nu gewoon lastig. De helft van mijn salaris gaat op aan de huur en zorgverzekering en dan komen boodschappen en andere rekeningen er nog bij. Dus sparen voor bijvoorbeeld een buffer of vakantie gaat nog niet echt en ik moet gewoon wat bewuster keuzes maken wat ik allemaal in de maand doe. Maar dat maakt niet uit, komt uiteindelijk ook wel weer goed :). En de plek waar ik woon is echt elke Zwitserse Frank waard want het is echt geweldig mooi en ik voel mijzelf er helemaal thuis (zie foto onderin van het uitzicht!)

En wat vind ik nog veel belangrijker dan geld… een stuk levensgeluk 😉

Ciao, tot de volgende!

Liefs, Nikki

Mailen? Nikkiopavontuur@gmail.com