Woohoo ik ben vandaag (03-03) officieel één maand inwoner van Zwitserland! En als kers op de taart heb ik vandaag mijn Zwitserse identiteitskaart opgehaald dus nu voelt het helemaal echt! Ongelooflijk hoe snel de tijd gaat he?

Mijn werkagenda stroomt steeds voller en het voelt niet alsof ik er pas voor de vierde week rond loop. Het voelt al veel langer, zo vertrouwd al. Het is prettig om op het punt te zijn dat je de patiënten een beetje leert kennen en de mensen herkent die trouw elke week in de zaal komen trainen. Het systeem met alle administratieve taken is nog ingewikkeld onder andere doordat het in het Duits is, maar opschrijven helpt. De werkdagen vliegen voorbij en zelfs het vroeg opstaan lukt mij steeds beter. De wonderen zijn de wereld nog niet uit, ik verbaas mijzelf haha.

Op donderdag had ik dan eindelijk een afspraak bij de Raiffeisen bank voor het openen van een rekening. Er stond een uur voor maar in mijn hoofd leken we dat echt niet nodig te hebben. Totdat ik bij de bank kwam en er daadwerkelijk een uur heb gezeten. Raiffeisen staat voor persoonlijk en gemoedelijk dus er word ruim de tijd genomen om elkaar te leren kennen. De medewerkster deed een praatje over zichzelf en dan andersom natuurlijk ook. Het was een prettig gesprek en daardoor voelt het ook al meteen goed om bij de bank te zijn, ofwel haar doel is bereikt. Vandaag zit ook mijn betaalpas in de post dus ik kan eindelijk daarmee gaan betalen ipv de euro’s die ik nu uit geef. Niet dat er veel overblijft van het loon van februari gezien ik maar 3 weken heb gewerkt en al een aantal rekeningen heb liggen die ik moet betalen. Maar dat hoort erbij, stap voor stap komt dat vanzelf!

Op woensdag kreeg ik de bevestiging dat Catrijn het weekend langs kwam, echt zo leuk! Dus op vrijdag middag, een dag met prachtig weer, kwam zij met de huurauto aan rijden. Ik enthousiast naar beneden rennend niet wetende dat er een verrassing was. Nadat Catrijn namelijk uit de auto stapte en ik haar in het rond zwiepte vertelde ze me dat ze een verrassing had meegenomen. En ja hoor, daar zat Jessica onder het dashboard verstopt bij de passagierskant. Rond springend van blijheid begroette we elkaar. Mijn 2 lieve vriendinnen zijn er gewoon allebei!
Nadat de meiden zich even gesetteld hadden zijn we richting de bistro van Nina gereden voor een kopje koffie en natuurlijk ook om Fritz en Nina te ontmoeten. ‘S avonds heb ik voor de meiden gekookt, gelukkig had in genoeg in huis gehaald. En hebben we gezellig in de serre gezeten plus een plan voor zaterdag gemaakt.
Op zaterdag hebben we een bezoekje aan de praktijk gebracht en zijn we richting Engelberg gereden voor een Sneeuwschoenen wandeling! Voor ons alle drie een nieuwe ervaring zo in de bergen. Het weer was fantastisch, blauwe lucht, zonnetje en mooi uitzicht.. beter kan het niet! We volgden de route die stond aangegeven en moesten af en toe steil omhoog klimmen. Ik vond het echt ontzettend leuk om te doen, wellicht koop ik voor volgende winter wel een eigen set om het vaker te doen! Er zijn hier genoeg gebieden met dit soort routes namelijk. Nadat we zo’n 2.5 uur rond gebanjerd hadden hebben we nog even een drankje gedaan op het terras voordat we terug reden naar huis. Even opfrissen en tijd voor een lekkere (glutenvrije) pizza in Lenzburg. Zo’n hele dag buiten actief bezig zijn kost zat energie dus lagen we lekker op tijd in bed, wat voor mij ook beter was want de wekker ging weer op tijd.

Zondag ben ik gaan snowboarden met mijn collega Gian en Paul. De meiden gingen een poging doen om op een vliegtuig mee te kunnen, ze vlogen namelijk IPB, dus dan weet je het maar nooit. Om half 8 zijn we richting Flumserberg gereden, dat ligt op iets meer dan 1.5 uur rijden. Toen we aankwamen was het ontzettend mistig, dan is het altijd maar duimen dat het bovenin mee valt. Maar helaas, alles zat potdicht. Dan word het ipv met snelheid naar beneden een technische training waarbij je op gevoel moet gaan snowboarden. Een hele uitdaging kan ik je zeggen, wat ook veel energie kost. Maar na de lunch hadden we meer geluk en kwam de zon door waardoor we eindelijk weer wat zagen. Toen hebben we de pistes van de ochtend nog een keer gedaan, dat was ineens een totaal andere bedoeling haha. Om een uurtje of 17:30 was ik weer thuis en helemaal gesloopt. Echt genieten zo’n weekend in de bergen. Het blijft ongelooflijk dat dit mijn nieuwe realiteit is, ik kan gewoon elke week naar de bergen als ik wil! Jammer dat sommige gondels zo ontzettend duur zijn, maar er is genoeg om te ontdekken hier!

Aanstaande donderdag zie ik Joris eindelijk weer, hij vliegt in de avond richting Zürich en blijft tot zondag avond. Morgenavond heb ik ook nog iets leuks op de planning maar daarover later meer! Voor nu hoogste tijd voor bed want de wekker staat weer vroeg, tot de volgende!

Liefs, Nikki

Mailen? Nikkiopavontuur@gmail.com