Ongelooflijk, de eerste werkweek is alweer voorbij. Vorige week zondag was ik voornamelijk nog aan het landen in het huisje en mijzelf aan het voorbereiden op de werkweek. En nu zijn we alweer een week verder! Allereerst ook nog super bedankt voor alle lieve kaartjes die vanuit Nederland naar mij toegestuurd zijn naar Zwitserland, dat doet me echt enorm goed!

Maandagochtend vertrok ik met gezonde spanning richting Wohlen. De eerste heerlijkheid is al dat ik gewoon helemaal geen file meer heb, wat een verademing is dat! De praktijk ligt in het centrum van Wohlen waar parkeren op dit moment een drama is, dus ik moet een paar minuutjes lopen vanaf de parkeerplaats, wat eigenlijk best lekker is.

De eerste paar uur was het vooral even de basis doornemen met hoe de zaken lopen in de praktijk en wegwijs worden. Ik had maar 5 patiënten die dag maar er komt zo ontzettend veel op je af dat de dag zo voorbij vliegt. Allereerst zag ik ontzettend op tegen het Duits praten. Je wilt het graag goed doen maar spreekt de taal nog niet vloeiend. Achteraf viel het ontzettend mee en ben ik toch wat beter dan ik denk, ik kreeg zelfs een aantal keer complimenten van patiënten. Dit stelt ontzettend gerust, niemand deed overigens moeilijk en ze begrepen me allemaal. Ik heb een mooi gepersonaliseerd notitie boekje die ik heb gekregen van Marieke. Hier schrijf ik de woorden en zinnen in op als ik iets niet weet en zo af en toe ook weer kan spieken. Het opschrijven zorgt er ook voor dat ik het beter onthoud.

Na de eerste werkdag was ik echt gesloopt door alle indrukken en het Duits praten, bij de tweede dag was dit ook nog het geval maar de rest van de week ging eigenlijk erg goed. De werkdagen zijn lang maar daardoor ben ik op de vrijdag lekker vroeg klaar. Ik begin op maandag en woensdag van 07:00 tot 17:30, dinsdag en donderdag van 09:00 – 19:30 en dan op vrijdag van 07:00 – 12:15. De eerste weken word ik nog gematst doordat ik op z’n vroegste om 08:00 hoef te beginnen. Ik ben namelijk echt geen kei in vroeg opstaan dus 3x om 07:00 beginnen zal nog even goed wennen worden haha. Gelukkig bouwt het rustig op dus dat scheelt. Van 12:15 – 13:15 hebben we een uur lunchpauze en in de ochtend en middag nog 15 minuten koffie break. Die laatste twee pauzes vergeet ik overigens de hele tijd nog omdat ik dat niet zo gewend ben haha. Fulltime werken in Zwitserland is 42,5 uur en meestal dus een uur (onbetaalde) lunchpauze. Gelukkig ben ik wel gewend om lange dagen te maken dus voor mij is het geen vreselijke overgang. En als ik dit niet prettig vind op deze manier kan ik het altijd bespreekbaar maken.

Na de eerste werkweek is iedereen tot nu toe blij, de patiënten, mijn werkgevers en ik ook. Het is allemaal even wennen natuurlijk en vooral omdat ik op dit moment lichamelijke klachten zie die ik al zo’n 4 jaar niet meer echt behandeld heb. Het is niet zozeer dat ik het verleerd bent maar je moet wel weer even wat meer nadenken. Het is wel weer echt ontzettend leuk om als fysiotherapeut te werken en zo mentaal bezig te zijn, dat past mij toch wel echt goed. Het kost wel ontzettend veel energie om midden in een behandelreeks van iemand erin te stappen. Ik heb een aantal patiënten van Sara overgenomen, de Zwitserse die nu gestopt is en haar eigen praktijk is begonnen. Wat betekent dat mensen of heel ver zijn in een proces of ergens middenin zitten. Maar het is me best aardig gelukt om erin te rollen.

Het administratie systeem is op dit moment nog erg ouderwets. We werken met papieren patiënten kaarten met ieder zijn eigen bak. Ja dat is lang geleden als je vanuit Nederland komt. Maar een digitaal systeem komt eraan, alleen zit er helaas wat vertraging op waardoor we het nog wat langer met de kaarten moeten doen. Ik vind het al een hele verademing dat je geen verplichte administratie eisen hebt qua dossier maar het schrijven is wel weer even wennen haha. Vooral ook in het Duits, dus Deepl is mijn grote vriend op het moment. Brieven schrijven is hier wel een ding, maar als het goed is wordt dat ook gemakkelijker met het nieuwe systeem. Wat ook totaal anders is dan in Nederland is dat patiënten bij de eerste keer een afsprakenkaart mee krijgen waar al meteen 9 afspraken ingepland staan. Je krijgt over het algemeen standaard 9 behandelingen en als er verlening nodig is, kan je die tot nog 3x verlengt krijgen. Dus bijvoorbeeld je komt op 1 Maart met je schouder dan hebben we, als je het goed onderbouwd, 4×9 behandelingen tot 1 Maart 2027. Als je voor je knie komt op 5 Juni, hebben we 4×9 tot 5 juni 2027 enz. In principe komt men ook meteen 2x in de week, mits je het als therapeut anders afspreekt. En Lianne, de vrouw van Paul, samen praktijkeigenaren, beheert de agenda’s en doet de telefoon en afspraken over het algemeen. Ik moet zeggen dat dat eigenlijk ook best fijn is.

Verder werk je als fysiotherapeut in Zwitserland in je trainingsbroek, wat je in Nederland ook wel in steeds meer praktijken ziet. Maar voor mij is dat compleet nieuw haha, wel lekker comfortabel! Verder waren alle mensen ontzettend aardig en ging naar mate door de week heen mijn Duits ook steeds wat beter. Het Zwitsers Duits voelt voor nu nog echt onmogelijk maar ik ben benieuwd wanneer ik daar een beetje vaardig in wordt. Het gaat waarschijnlijk sneller dan ik denk maar voor nu voelt het nog erg ver weg haha. Naast Lianne en Paul heb ik nog twee andere Nederlandse collega’s Mark & Gian, een Zwitserse Denise en Eileen (zij is voor de receptie op vrijdag en soms dinsdag) en een Spanjaard Jorge die sinds Januari in de praktijk is. In principe praten we de hele tijd Duits tegen elkaar, achter de receptie, in de zaal waar patiënten bij zijn en in de keuken als we gezamenlijk pauze houden. Als je ergens rustig zit kan je wel Nederlands praten maar over het algemeen communiceren we in het Duits. Soms tussen de middag of aan het einde van de dag zit mijn hoofd echt zo vol van het Duits praten dat ik maar gewoon even niets zeg (ja ik die niets zeg, ik weet het). Dus nu kunnen ze nog even genieten van de rust totdat mijn Duits stukken beter is, ghehe.

De eerste week is voorbij gevlogen en het was dan ook zo vrijdag 12:15. Wat niet snel gaat zijn de bureaucratische zaken. Ik heb nog steeds geen bankrekening omdat ik moest wachten op mijn afspraak voor mijn werkvisum, wat zo’n 1.5 week duurde. Volgende week vrijdag ga ik naar het sociaal bureau waar dan een pasje word gemaakt, mijn B-permit. En dan ga ik ook meteen een bankrekening openen, wat alles ook een stuk makkelijker maakt. Internet heb ik denk ik 4 februari aangevraagd en dat zou pas 23 februari komen maar als het goed is komt het de 18/19e, maakt het ook weer wat makkelijker ipv mijn mobiele hotspot. Lang leve een grote internet bundel haha.

Zaterdag ochtend was het eerste kleine momentje dat ik het even lastig had. Een van mijn favoriete feestjes is dit weekend, carnaval. Wat ze hier overigens ook erg uitgebreid vieren, wellicht iets voor volgend jaar. Ik realiseerde me dat ik hier toch echt alleen ben nu. In Nederland had ik natuurlijk een ontzettend leuk druk sociaal leven, waar ik nu extra dankbaar voor ben. En dat moet ik nu weer opnieuw opbouwen, wat ook niet erg is maar even wat tijd nodig heeft. Dus ik besloot lekker eropuit te gaan. Ik moest sowieso nog even naar de internet winkel en ben toen nog random bij wat winkels geweest om te kijken wat ze allemaal hebben. Daarna ben ik langs de nieuwe bistro van Nina gegaan voor een kopje koffie. Fritz stond er weer te kokerellen en ik stelde voor of ik Tara, hun hond, mee zou nemen voor een wandeling. Daar waren ze erg blij mee want ’s avonds kregen ze nog een groep, of ik ook niet meteen nog wat uurtje op haar wilde passen. Natuurlijk zeg ik daar als hondenliefhebster geen nee tegen. Dus zo doende ben ik met Tara de omgeving gaan verkennen, in de regen, lekker naar buiten. En hebben we de rest van de tijd gespeeld totdat Fritz haar kwam halen, die hond heeft echt energie voor 100 haha. Echt een lieverd wel! Op het moment dat ik de deur uit wilde gaan naar de winkels kwam de bezorgdienst langs met een Valentijns cadeautje van Joris, een hele mooie plant. Precies het beetje fysieke liefde wat ik nodig had! Naast de lieve woorden die ik van vriendinnen had gehad.

Vandaag heerlijk rustig aan gedaan, mijn weekend knutsel project afgemaakt, een 3D puzzel. En nog lekker een uur buiten wezen wandelen. Vanochtend lag er sneeuw maar nu is ondertussen alles weer weg, die sneeuw is ondertussen nu bij jullie in Nederland. Op zondag is alles qua winkels zowat dicht in Zwitserland dus het is echt een rustdag. Eigenlijk wel goed vind ik. Mijn huisje voelt echt al als een thuis en ik voel mijzelf hier echt prettig. Ik slaap ook echt beter hier doordat het buiten stukken stiller is. De komende weken ga ik wat meer mijn draai vinden, nog wat meer zaken regelen en dan in einde van de maand eens kijken waar ik ga sporten. Gelukkig heb ik zelf ook allerlei sportzooi mee dus kan ik de komende weken thuis trainen. Maar in een sportschool ontmoet je ook weer mensen en dat is ook gezelliger dan alleen maar thuis.

De komende twee weekenden heb ik ook al wel wat activiteiten op de planning dus dat is erg leuk. En als het goed is komt Joris in het weekend van 6 Maart weer deze kant op en met Pasen kom ik naar Nederland.

Dan rest de vraag, wat zal ik met mijn blog blijven doen. Ik had het allereerst bedacht voor de aanloop naar Zwitserland toe maar nu het is het moment daar dat ik er al echt zit. Ik vind het schrijven wel erg leuk om te doen dus vind stoppen ook weer zonde.
Wat zouden jullie leuk vinden? Zouden jullie het leuk vinden als ik zou blijven schrijven? Zo ja, ideeën zijn welkom op: nikkiopavontuur@gmail.com

Voor de mensen waarbij reageren niet lukt op het bericht maar het wel leuk vinden om iets te sturen kunnen ook een mailtje sturen naar nikkiopavontuur@gmail.com !

Voor nu was dat het weer, tot de volgende!
Liefs, Nikki