Geen bericht is goed bericht toch? Helaas in dit geval niet. De goede moed en berg aan positieve gedachten hebben helaas niet geholpen. Het manifesteren van het goede nieuws is mislukt, Joris heeft nog steeds geen baan.

Ondertussen is het alweer half oktober en hebben we nog steeds geen zicht op Zwitserland. Joris is zo goed als weer terug bij af, geen gesprekken in het vooruitzicht en niets in de pijpleiding. Ja officieel hoort hij nog iets te horen van een sollicitatie gesprek maar na een aantal weken wachten en een mail naar de recruiter hoort hij gewoon helemaal niets. Ik vindt dat echt zo asociaal, waarom werkt de wereld zo tegenwoordig? Hij blijft ondanks alles sollicitaties eruit gooien, aan zijn inzet ligt het in ieder geval niet!

Zoals beschreven in mijn vorige blog wordt het voor mij nu tijd om een keuze te gaan maken wat ik ga doen qua werk. Na Appelpop, halverwege september, ben ik al begonnen met wat horeca werk via Solid. Bij 1931 in Den Bosch, een congrescentrum, simpel maar wel erg leuk. Alleen je bent dan afhankelijk van het aanbod dus heb ik gisteren mijn eerste klus gehad via YoungOnes, een zzp platform. Werken in de bar van Tulip Inn Hotel bij Eindhoven Airport, ook wel erg leuk moet ik zeggen! Gezellige praatjes maken met reizigers en cocktails maken, weer even totaal iets anders!
Zo doende doe ik nu hier en daar van allerlei werk klusjes, waardoor ik op allerlei plekken kom. Is leuk om te zien en om te doen, maar ik heb op dit moment niet echt een stabiele basis.

Dus heb ik 1,5 week geleden toch maar besloten om een oproep te doen via facebook op een pagina voor fysio vacatures, met als side note dat ik op den duur naar Zwitserland wil verhuizen. Aan de hand daarvan heb ik 4 dagen later al, 3 gesprekken gehad. De praktijken waren allemaal enthousiast maar de onzekerheid maakt het erg lastig. Wat ik volledig begrijp, dit weerhield mij allereerst ook om als fysio te gaan werken. Er moeten namelijk toch investeringen in netwerken gedaan worden omdat ik anders bepaalde doelgroepen niet mag behandelen (lang leve *** regels in Nederland) en ik bouw ook weer een bestand op die de praktijken dan moeten overnemen als ik weg ga. En ja we weten niet wanneer ik weg ga.

Horeca werk is ook leuk alleen het salaris is om te huilen, of je moet in een restaurant gaan werken waardoor ik ook weer veel in de weekenden moet. Op dit moment heb ik vrijheid omdat ik zelf in plan, maar je moet wel uitgekozen worden dus het is altijd maar weer de vraag hoe je week eruit gaat zien. Aan de ene kant kan ik dat prima handelen, aan de andere kant is het irritant en weet je dus niet hoeveel geld je binnen sleept. En veel baantjes zijn ’s avonds, wat ik ook niet erg vind maar dan lopen Joris en ik elkaar telkens mis haha.

Tot nu toe ben ik altijd ontzettend positief geweest, we hebben echt geen haast. Maar het onzekere begint nu wel een beetje aan mij te knagen. Ik voel mijzelf een beetje als een vogel in een kooi die wil uitvliegen maar niet kan. En daar wordt ik voor het eerst een beetje verdrietig van. Wetende dat ik wel zo aan het werk kan, als dat hele erkenningsgezeik geregeld is, maakt het voor mij nu best frustrerend. Een droom, waar ik al 2.5 jaar lang roep dat het gaat gebeuren en nu maar nog niet wil lukken doordat Joris geen baan kan vinden. Alsof je in de startblokken staat en heel hard wil gaan rennen maar het startschot maar niet komt. En Joris kan er echt niets aan doen, ik vind het zo sneu voor hem maar het is ontzettend frustrerend.

Dus op dit moment, sta ik op een kruispunt, kijkend naar verschillende paden. Verschillende paden met verschillende consequenties, een lastig dilemma voor mijzelf. Dat is nu een struggle waarin ik zit.

En ik weet, het komt goed echt waar. Dipjes horen er bij, een proces gaat altijd met pieken en dalen. Dus voor nu zit ik even in een dal en klim ik vanzelf langzaam weer omhoog!