Woorden schieten tekort

Wauw, ineens is het moment daar! Ik heb mijn laatste werkdagen gehad bij SZR als 1elijns Geriatriefysiotherapeut. Zo vertel je in januari aan je team dat je in Mei stopt en zo heb ik nu daadwerkelijk mijn laatste dag gehad.

Ik kan het nog steeds niet geloven dat het daadwerkelijk ook zo is. Een plek waar je 5 jaar hebt rondgelopen, voor 5 dagen in de week, en dan nu ineens niet meer? De mensen en collega’s die je elke dag ziet, waar je meer tijd mee doorbrengt dan met je vrienden? En in mijn geval die mij ook meer zien dan dat Joris mij gemiddeld ziet, haha. Dat moet de komende weken nog even gaan landen.

Helemaal zonder slag of stoot ging het natuurlijk niet. Daar waar ik een planning had om mijn administratie allemaal netjes op tijd af te hebben, is dit mij uiteraard niet gelukt. De verleiding om iedereen nog zoveel mogelijk te zien en te behandelen was groter dan de administratie te fiksen. Dat is natuurlijk ook datgene wat ik geweldig vind aan mijn werk, mensen helpen. Die administratie is nooit mijn sterkste kant geweest. Gelukkig hebben mijn collega’s die slechte kant van mij geaccepteerd 😉. Daarnaast was het plan dat ik één van de twee nieuwe collega’s die mij over zou nemen, rustig kon in werken, helaas verliep dat anders. Op de eerste dag dat zij begon werd ik ’s avonds gebeld met het slechte nieuws dat ze er toch vanaf zag om bij ons te komen werken. Ze wilde het fysiotherapie vak toch gaan verlaten. Dat was wel echt even schrikken, zo hoort het niet te verlopen!
Ik ben toen wel even gebroken, dit kan ik er niet bij hebben. Wat in mijn geval al genoeg zegt, ik laat mij normaal niet zo snel uit het veld slaan. Maar mijn reserve capaciteit is leeg, ik ben gewoon op, moe, kapot en toe aan rust. En ik weet, het is niet meer mijn probleem, maar het zit niet in mijn aard om dat zo makkelijk los te laten. Gelukkig hebben we een goede interim manager en heb ik geweldige collega’s die zich ook niet zo snel uit het veld laten slaan. Dus het komt goed en dat weet ik, maar het geeft je geen fijn gevoel om het dan zo achter te moeten laten.

De laatste weken zijn voorbij gevlogen en het afscheid nemen begon dan ook al begin van de maand Mei. Afscheid nemen is echt niet mijn ding, over het algemeen van niemand niet natuurlijk, maar ik ben er echt slecht in. Het idee dat je mensen, die je al jaren behandeld, niet meer ziet is gek. Normaliter verdwijnen mensen uit mijn leven als ze overlijden of wanneer ze verhuizen naar een verpleeghuis. Zo werkt het nou eenmaal als je in de Geriatrie en chronische patiënten doelgroep werkt. Maar ik had al wel voor mijzelf bedacht dat ik stap voor stap ging afbouwen zodat ik nog het één en ander kon regelen. Dit heeft mij ook wel rust gegeven moet ik zeggen, wat erg prettig voor het afsluiten is.

Afgelopen dinsdag was het zo ver, mijn afscheidsborrel. Die ik zelf had georganiseerd, als de controle freak die ik af en toe kan zijn haha. Een afscheid is niet zozeer alleen maar voor jezelf maar ook voor de mensen waarmee je een goede band hebt en die je jaren hebt gezien. Gelukkig was de activiteitenbegeleiding zo lief dat ik vanaf 16:00 in de grote zaal mocht, wat maar goed was ook. Wat waren jullie er met veel! Echt fantastisch!
Het was echt een perfect afscheid precies zoals ik had gehoopt dat het zou zijn. Allemaal voor mij lieve en belangrijke mensen op één plek voor een gezellige borrel.
Niet dat je uitgebreid met iedereen kan praten natuurlijk, maar gelukkig vermaakte iedereen zich! En toen was het moment daar, tijd voor mijn speech. Speechen zit in ons bloed, mijn vader is er ontzettend goed in en ik vind het ook wel altijd ‘leuk’ om te doen. Normaliter zet je mij zo voor een groep en praat ik de boel vol, maar een speech geven waarbij het dichtbij jezelf komt is toch wel andere koek. Met trillende handen stond ik daar met mijn papier, het was echt niet dat ik super zenuwachtig was ofzo, maar stilhouden kon ik ze niet. Gelukkig schoot Karin, onze manager, mij te hulp door het papier vast te houden. En toen heb ik toch, zonder te huilen, de hele speech voor kunnen lezen.

Hierna kreeg ik een prachtige speech van mijn collega’s vol met lieve woorden, echt ontzettend mooi gemaakt. Ook de manager heeft nog een woordje gesproken. Een persoonlijk passend stuk tekst wat ik knap vond gezien we elkaar pas een maand kennen. En dan niet te vergeten alle cadeau’s die jullie mij hebben gegeven. Echt ongelooflijk, wat ben ik ontzettend verwend. Na het afscheid zijn Joris en ik een hapje bij Olijf wezen eten om alles te laten bezinken en bij thuiskomst heb ik alle cadeaus op het kleed gelegd om alles te bekijken. Ik heb denk ik wel een half uur hardop telkens herhaald dat het echt zoveel was, ik was echt beduusd. Zo ontzettend dankbaar voor alle lieve woorden en cadeaus die ik heb mogen ontvangen. Wat een waardering!

En nu? Vertrekken we zaterdag naar Zwitserland! Niet om te verhuizen maar voor een concert van Imagine Dragons. Ik had deze kaarten in September al gekocht met de gok of we er zouden zitten, maar dat is helaas niet zo. Het idee was om erna door te rijden naar Oostenrijk of Slovenië, maar het weer valt helaas tegen. En gezien we echt behoefte hebben aan zon en rust, heb ik vandaag een reis naar Kos geboekt!
Griekenland is altijd genieten, lekker eten en relaxed. Dus gaan we zaterdag met de trein naar Zürich waarna we zondag naar Kos vliegen.

En de voorbereidingen? Ik heb Thim van der Laan nu 2x gemaild m.b.t. papieren van mijn cijferlijst. Bij terugkomst ga ik er verder mee aan de slag. Joris heeft één positief bericht terug van de 4 sollicitaties die hij heeft verstuurd, dus hopelijk word hij uitgenodigd voor een sollicitatie gesprek. De sluitingsdatum was namelijk 28 mei, dus duimen! Verder blijft hij doorzoeken naar vacatures en verstuurd hij vandaag nog een brief.

Bij terugkomst van vakantie ga ik in ieder geval actief aan de slag met mijn Duits en de papieren. Voor nu moet ik nog wat administratie afwerken en dan kan ik echt gaan genieten van de rust.

Wil je ons reisje naar Kos volgen? Dat kan via: https://www.polarsteps.com/NikkiStoltenkamp/18453198-relaxen-op-kos?s=e0dde73f-c6ae-47b6-9ed5-7a8d025d6643

Recap van de afgelopen 5 jaar bij SZR:

• Opzetten van de 1elijn fysiotherapie in Tiel, Geldermalsen en omgeving
• Netwerken in de regio
• Deelname aan het netwerk Fysio Rivierenland, waarin ik ook actief was in de werkgroepen COPD, Ouderen & Communicatie
• Geven van workshops aan de oudere vrouwelijke medewerkers samen met een overgangsconsulent
• In COVID tijd: maken van een beweeglijn, COVID protocol en meeschrijven aan de COVID-richtlijn in de regio
• Mijzelf een tijdje bezig gehouden met Veilig en Gezond werken
• Organiseren van de uitjes voor ons team Fysiotherapie

Daarnaast mijzelf verwikkeld in een drukke werkagenda met nog allerlei neventaken. Ja het was een boel, maar ik heb het wel met ontzettend veel plezier gedaan! Leuke teamuitjes en met de personeelsvereniging op pad, rond feestdagen met de collega’s gezellig lunchen op werk en fijne koffie momentjes tussendoor.

Met moeite neem ik afscheid maar tijd voor het volgende avontuur!

Bedankt en tot de volgende! ❤️