Terwijl ik dit schrijf zit ik in de serre, warme voetjes, uitzicht op lampjes en rust om mij heen. Ik ben hier nu bijna een week en kan het eigenlijk nog steeds niet geloven dat ik hier nu echt woon. Ik ben gewoon inwoner van Zwitserland! Ohja, dit zal wel een lang verhaal worden dus bereid je voor..

De maand januari is echt voorbij gevlogen. Van het voornemen om Duits te leren is eigenlijk vrij weinig gekomen omdat ik vooral bezig was met mijn afscheidstour. Klinkt een beetje dramatisch maar ik heb echt zoveel mensen gezien en ben half Nederland door gereisd haha. En dan nog niet eens iedereen gezien die ik eigenlijk had willen zien, want dat paste gewoon niet in de maand. Ook moest ik natuurlijk ondertussen ook nog inpakken maar dat heb ik, zoals in de lijn der verwachting, voornamelijk uitgesteld tot de laatste week. Nikki heeft namelijk tijdsdruk nodig om in actie te komen, zo ook als zij gaat emigreren naar een compleet nieuw land.. oeps. Gelukkig heeft Joris engelen geduld en weet hij ook dat het uiteindelijk wel een keer goed komt haha.

Vorige week zondag was het dan zo ver, Ed kwam met zijn bus, ik natuurlijk nog niet voor 100% klaar met inpakken. Maar Joris en ik hadden al wel alle dozen beneden bij de deur gezet dus dat scheelde al een hoop. De mannen gingen alvast de meubels uit de schuur in de bus zetten en ik pakte nog de laatste dingen in. Tot nu toe had ik nog geen stress gehad totdat ik de bus zag met de meubels erin en mijn spullen in de gang. Dat gaat echt never nooit passen dacht ik. De mannen begonnen als een tetris alles in die bus te stoppen en ik maakte de laatste dingen klaar. Het was ongelooflijk maar de spullen zaten gewoon allemaal in de bus! Tijd voor een warme lunch voordat we aan de reis naar zuid Duitsland begonnen. Ik had een hotel voor ons geboekt in een random plaatsje dichtbij de snelweg zodat Ed wel ruimte had om de bus te parkeren. Na de lunch ging Ed alvast rijden en kon ik de laatste dingen nog bij elkaar verzamelen. Uiteraard had ik weer veel te veel spullen die ik in de auto wilde proppen, wat natuurlijk niet allemaal paste. Dus de kleinere plantjes en een aantal andere spullen neem ik de volgende keer mee.

Na ongeveer 5 uurtjes rijden kwamen we in Duitsland aan. Ed had onze sleutel al en lag al lekker te relaxen op de kamer. Het was echt een typisch Duits hotel met allemaal hout en schilderingen, best grappig. Nadat we beneden in het restaurant een hapje hadden gegeten gingen we naar bedje toe, morgen de grote dag!

We waren blijkbaar de enige in het hotel, want in de ochtend hadden we een uitgebreid privé ontbijt met z’n 3en, hoe luxe! Na het ontbijt was het een uurtje rijden naar de douane toe. Het was echt ontzettend slecht weer, wat een regen! Eenmaal aangekomen bij het douane kantoor begon ik zenuwachtig te worden. Zijn alle papieren goed? Mag ik het land binnen komen? Mag ik mijn auto meenemen? Officiële dingen voor een totaal vreemd land zorgen er wel voor dat ik zenuwachtig als wat wordt. Eenmaal binnen was het ook super onduidelijk waar we precies heen moesten, maar met wat sturing kwamen we uiteindelijk op de goede plek terecht. Eerst ga je via de export van Duitsland, die moeten dan papieren stempelen en dan ga je naar de Zwitserse kant. Hier hielp gelukkig een aardige meneer ons wat de zenuwen al wat liet zakken. Ik had mijzelf goed voorbereid waardoor het best vlot ging, de officiële stempel erop en ik mocht het land binnen komen met mijn spullen en auto, joepie! Op naar de bus en richting de grens, daar kregen we met de bus een stempel dat we de bus moesten laten wegen. Daar werd ik toch wel weer zenuwachtig van want ik was er al voor gewaarschuwd dat je snel te zwaar bent. Het was een beetje onduidelijk waar we precies heen moesten dus een schreeuwende chagrijnige Duitser verder (die deed echt niet normaal maargoed) kwamen we bij de juiste plek terecht. Helaas was de bus te zwaar wat nog vervelend uit kon pakken ook. Want daar kan je boetes voor krijgen… Ik had al contact gehad met Dominik, van een verhuis service, die mij al gewaarschuwd had. Hij belde en zei dat als het tegen zat een fikse boete konden krijgen en of hij een collega moest sturen met een wagen. Toen de douane mevrouw opving dat ik ietwat gestresst tegen hem aan het praten was vroeg zij wat er loos was. Dus ik vroeg; gaat het een enorm hoge boete worden? Ach nee joh zei ze, je krijgt een boete van de Duitse politie en je moet bij ons 45 CHF betalen om de spullen te stallen. Poeh! Dat was even een opluchting. Gelukkig is mijn huis maar een uur rijden vanaf Basel, het enige vervelende was dat wij het te zware gewicht aan spullen moesten uitladen, wegen en stallen. En dus ook weer heen en weer moesten, maar het had vele malen erger gekund met 1000 CHF boete. Joris was ondertussen met mijn auto naar het huis gereden dus die sjouwde alle spullen naar binnen terwijl wij weer terug reden naar de douane. Om circa half 5 waren we met alles in het huissie en was het tijd voor wat eten. Ed is na de pizza weer naar Nederland gereden, wat een diehard, waardoor ik al een deel van de spulletjes kon uitpakken en een plekje kon geven. Poeh dat was weer een avontuur, maar gelukkig met een goed eind!

De rest van de week zijn we voornamelijk druk bezig geweest met winkels bezoeken om de basis te scoren en het huisje woon klaar te maken. Op dinsdag werden we wakker met de zonsopgang, die we vanuit het bed kunnen kijken, wat een cadeautje! Joris was namelijk ook jarig die dag, wat een pracht begin van de dag. Na het ontbijt was het tijd om mijzelf in te schrijven bij de gemeente. Het gemeentehuis is echt 5 minuten lopen ofzo, echt heel dichtbij haha. Dit ging vrij vlot dus we stonden zo weer buiten, inclusief envelop vol informatie over het dorp. Ik had ook al post gekregen, de krant, wat reclame en lieve kaartjes vanuit Nederland. Dat is echt zo fijn aan komen! Ze hebben hier ook een dorpskrant haha, vind het echt leuk om weer in een dorpje te wonen!

Nina, de vriendin van Fritz, heeft vanaf maandag een bistro overgenomen dus daar moesten we natuurlijk even een drankje doen. Het eerste biertje in Zwitserland, proosten op Joris zijn verjaardag en feit dat ik officieel inwoner ben van Birrwil! Toen ik liet vallen dat Joris jarig was kregen we heel lief van een Zwitser naast ons een drankje en hebben we er nog even gezellig gezeten. Op donderdag zijn we een middagje wezen skiën, ik snowboarden, in Hoch – Ybrig een skigebied 1 uur 25 rijden vanaf Birrwil. Hier hebben we een heerlijke zonnige middag gehad, wat genieten! De terugweg was blijkbaar druk want Google Maps stuurde ons via de bergpas naar huis haha, wel een mooie route. Hier ga ik zeker een keer terug met de motor! Op woensdagavond zijn we gezellig wezen eten met Patrick en de rest van de tijd zijn we in het huisje bezig geweest. Echt zo fijn dat Joris een weekje bij mij is voor de opstart!

Gisteren kwamen Melissa en Rick gezellig langs, het eerste bezoek! Het was het idee dat zij vanaf de wintersport met de auto kwamen en Joris vandaag (zondag) mee naar Nederland terug namen, maar dat liep even anders. Ze hadden namelijk de pech dat hun band net over de Zwitserse grens plat ging en daardoor vast kwamen bij een tankstation. De wagen is uiteindelijk naar een garage gesleept en zij zijn met de trein naar hier gekomen. Na een gezellige avond en vandaag lekker buiten gewandeld te hebben, zijn ze vanmiddag weer met de trein terug gegaan richting de garage. Hopelijk wordt hun auto morgen gemaakt waardoor ze terug naar Nederland kunnen rijden! Dit betekende ook dat Joris niet mee terug kon rijden vandaag, dus die heeft een vliegticket kunnen scoren vanaf Basel naar Nederland. Toen kwam daar het moment, afscheid nemen.. Joris terug naar Nederland en ik die hier blijft. Dat was wel echt even een moeilijk moment, dan zijn we toch echt allebei alleen zonder elkaar in een ander land. Gelukkig is Zwitserland geen mega eind en is de verbinding met trein, vliegen of auto goed, maar afscheid nemen is altijd lastig.

In de auto terug daalde het een beetje in en was het even slikken, ik ben hier nu echt alleen. Bij terugkomst bij het huis ben ik mijzelf wezen voorstellen bij de buren waar ik werd uitgenodigd voor een kopje koffie. Dat was wel even een fijne afleiding moet ik zeggen. Een uurtje kletsen verder en een compliment over mijn Duits, was het tijd om naar huis terug te gaan. En nu zit ik hier te typen, morgen is mijn eerste werkdag en gaat het toch echt beginnen.

Ik heb er echt heel veel zin in en ben heel benieuwd hoe het gaat. Het Duits kijk ik het meest tegenop omdat ik het graag goed doe maar het natuurlijk nog niet vloeiend spreek. En dat komt echt wel, dat weet ik, maar ik maak graag een goede eerst indruk. En praten is toch echt wel een kwaliteit van mij met patiënten. Dus ik neem een notitie blokje mee en ga gewoon van alles en nog wat opschrijven waar ik tegen aan loop zodat ik het snel leer. Al doende leert men en volgende week rond deze tijd zal mijn Duits al stukken beter zijn.

Soms zit ik wel eens na te denken hoe ik in dit avontuur gesprongen ben. Ken ik Zwitserland goed? Nee. Ben ik er vaak geweest? Nee. Is het echt compleet nieuw? Ja. Had ik mijzelf beter kunnen voorbereiden? Qua taal zeker. Maar toch ben ik gewoon in het diepe gesprongen en zie ik het wel.
Ik heb het geluk dat ik in een ontzettend warm bad terecht kom. Ik voel mijzelf zo welkom bij mijn huisbaas Fritz en Nina, mijn nieuwe werkgevers Paul en Lianne en Patrick die mij van veel informatie voorziet. Ook Elio, de ‘makelaar’ een vriend van Fritz, heeft mij zoveel informatie gegeven en geholpen met zaken zoals verzekeringen. Wat het allemaal echt een stuk makkelijker maakt. En natuurlijk gaat het wennen worden en ga ik voelen dat ik alleen ben, zonder familie en vrienden en bekenden. En het feit dat ik alleen woon en niet meer samen met Joris. Maar dat hoort erbij en komt uiteindelijk ook weer goed.

Tijd om mijn bedje in te duiken en mijzelf op te laden voor de eerste werkdag die komen gaat. Volgende week zal ik schrijven hoe het me is vergaan, tot dan!

Liefs,
Nikki